Anhelli Syrenicz

Urodziłem się 3 kwietnia 1959 roku w Kaliszu. Po ukończeniu w 1977 roku Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Asnyka w Kaliszu, rozpocząłem studia medyczne na Wydziale Lekarskim Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie. Od roku 1979 pracowałem w Studenckim Kole Naukowym przy Klinice Endokrynologii. W tym czasie byłem uczestnikiem studenckiego obozu społeczno-naukowego oraz współautorem pracy naukowej wygłoszonej na Sesji Uczelnianej Studenckiego Towarzystwa Naukowego. Studia medyczne ukończyłem w 1983 roku ze średnią ocen 4,5.

Od 1 października 1983r. zostałem zatrudniony na etacie naukowo-dydaktycznym w Klinice Endokrynologii, Nadciśnienia Tętniczego i Chorób Przemiany Materii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie początkowo jako asystent, od 1987 roku jako starszy asystent, a od 1 października 1990 roku do 30.09.2007 na stanowisku adiunkta. Od 1 października 2007 roku zostałem kierownikiem Kliniki Endokrynologii, Chorób Metabolicznych i Chorób Wewnętrznych PAM początkowo na stanowisku profesora nadzwyczajnego, a od 01.01.2012 do chwili obecnej na stanowisku profesora zwyczajnego . Ponadto w latach 1989-2000r pełniłem obowiązki Kierownika Przyklinicznej Poradni Endokrynologii. W 2005 roku Wojewoda Zachodniopomorski powierzył mi funkcję Konsultanta Wojewódzkiego w Dziedzinie Endokrynologii, którą pełnię do chwili obecnej. W 1986 roku uzyskałem I stopień, a w 1990 roku II stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych, w 1993 roku II stopień specjalizacji z endokrynologii, w 1996 roku II stopień z medycyny nuklearnej, a w 2001 roku II stopień z diabetologii. W ramach pracy zawodowej odbyłem liczne szkolenia podyplomowe z endokrynologii i neuroendokrynologii, farmakologii klinicznej, z diagnostyki ultrasonograficznej i medycyny nuklearnej.

Na podstawie rozprawy pt.” Stężenia tyroksyny i trójjodotyroniny w surowicy po jednorazowym podaniu oraz w przebiegu dwumiesięcznego leczenia tiamazolem nadczynności tarczycy w chorobie Graves-Basedowa z uwzględnieniem jego farmakokinetyki”, Rada I Wydziału Lekarskiego Pomorskiej Akademii Medycznej nadała mi w dniu 18 kwietnia 1989 roku stopień doktora nauk medycznych.

W okresie przed habilitacją moje zainteresowania naukowe można podzielić na kilka grup tematycznych: oftalmopatia obrzękowo-naciekowa, farmakokinetyka tiamazolu, następstwa skażenia radioaktywnego 131J po wybuchu elektrowni atomowej w Czarnobylu, niedobór jodu i nadciśnienie tętnicze.

W latach 1983-1990 uczestniczyłem w badaniach prowadzonych w Ramach Programu Resortowego MZ X pt. ”Humoralne mechanizmy regulacji procesów ustrojowych”, które dotyczyły oceny sposobów i wyników leczenia wytrzeszczu złośliwego w chorobie Graves-Basedowa. Badania miały na celu optymalizację leczenia oftalmopatii obrzękowo-naciekowej w chorobie Graves-Basedowa. Wykazały one, że skojarzone leczenie glikokortykoidami i napromienianiem tkanek pozagałkowych oczodołów jest postępowaniem z wyboru w oftalmopatii obrzękowo-naciekowej w chorobie Graves-Basedowa. Badania te doprowadziły do modyfikacji leczenia oftalmopatii, polegających na stosowaniu dużych dawek glikokortykoidów przez dłuższy okres czasu i stopniowym, powolnym ich redukowaniu. Ponadto badania te udowodniły wysoką skuteczność zastosowania, szczególnie w leczeniu ciężkich przypadków oftalmopatii obrzękowo-naciekowej, pulsacyjnych dawek methylprednisolonu.

W latach 1989-1991 uczestniczyłem w Programie Resortowym MZ-VII-707 ”Farmakokinetyka leków w stanach patologicznych”, który obejmował badania farmakokinetyki tiamazolu w nadczynności tarczycy i u osób zdrowych z uwzględnieniem szybkości odpowiedzi terapeutycznej i drogi podania leku. Badania te wykazały, że farmakokinetyka tiamazolu jest różna u osób z nadczynnością tarczycy w porównaniu do osób zdrowych. Wykazały również, że pacjentów z nadczynnością tarczycy można podzielić na chorych szybko i wolno osiągających stan klinicznej eutyreozy, co zależy od różnej farmakokinetyki tiamazolu. Stężenie tiamazolu we krwi chorych wolno osiągających eutyreozę było znamiennie niższe niż u chorych osiągających stan klinicznej i biochemicznej eutyreozy szybciej.

W latach 1990-1991 brałem udział w Ogólnopolskim Programie MZ-XVII badającym odległe następstwa, dla mieszkańców Regionu Pomorza Zachodniego, niektórych działań profilaktycznych podjętych w związku ze skażeniem radioaktywnym kraju po awarii elektrowni atomowej w Czarnobylu. Badania wykazały dużą skuteczność działań profilaktycznych podjętych w związku z awarią czarnobylską, potwierdziły bezpieczeństwo zastosowanych profilaktycznych dawek płynu Lugola, a jednocześnie wskazały na problem dużej częstości wola w Regionie Pomorza Zachodniego, szczególnie u kobiet.

W latach 1992-1993 brałem udział w ogólnopolskim programie ”Badania nad niedoborem jodu i profilaktyki jodowej w Polsce”, którego celem była ocena spożycia soli jodowanej, stężenia jodu w moczu i częstości występowania wola u dzieci. Koordynowałem prace badawcze w czterech województwach północno-zachodniej Polski. Badania te wykazały, że na terenach Pomorza Zachodniego występuje endemia wola, stopnia łagodnego. Te i podobne badania wykonywane na innych obszarach Polski przyczyniły się do wprowadzenia jodowania soli kuchennej początkowo w modelu nieobligatoryjnym, a od 1997 roku w modelu obligatoryjnym.